Czasami najbardziej zapadają w pamięć nie wielkie wydarzenia, ale małe sytuacje, które skłaniają do refleksji jeszcze długo po ich zakończeniu. Tak właśnie jest z moimi wspomnieniami z Luwingu w Zambii.

Podczas codziennych zabaw, animacji i wspólnie spędzanego czasu starałem się dawać dzieciom to, co miałem najlepszego: uwagę, obecność i odrobinę radości. Szybko zrozumiałem jednak, że ich potrzeby wykraczają daleko poza nasze scenariusze zajęć czy aktywności, a ja staję przed ścianą potrzeb, którym nie potrafię sprostać.

Bo jak odpowiedzieć dziecku, które nie prosi o zabawkę, ale podchodzi z nadzieją w oczach i pyta po prostu: „Czy masz dla mnie butelkę wody?”

Na terenie naszej placówki była co prawda woda, ale była mocno zanieczyszczona i nie nadawała się do picia. Każdego dnia sam nosiłem ją do domu, wykorzystując do mycia i podstawowych czynności. Dzieci widziały to doskonale. Kiedy prosiły mnie o czystą wodę, stawałem się bezradny. Tłumaczyłem, że korzystamy z tego samego źródła i nie mam możliwości, aby im ją zapewnić. Do picia używaliśmy wody butelkowanej, jednak nie byliśmy w stanie podzielić się nią ze wszystkimi. Dzieci było po prostu zbyt wiele.

Trudno zaakceptować rzeczywistość, w której dostęp do tak podstawowej potrzeby, jaką jest czysta woda, staje się przywilejem. Jest ona niezbędna każdego dnia. Pozwala dzieciom bezpiecznie się bawić, uczestniczyć w zajęciach lekcyjnych i zadbać o podstawowe potrzeby związane ze zdrowiem i codziennym funkcjonowaniem.

Rozwiązaniem jest budowa nowej studni wraz z systemem zasilania. Ta inwestycja odmieni codzienność setek dzieci, sióstr i całej lokalnej społeczności. Zapewni dostęp do czystej wody, która będzie służyć przez długie lata.

Niech prośba o czystą wodę przestanie być dziecięcym zmartwieniem, a jej dostęp stanie się czymś naturalnym.

Pomóż spełnić to pragnienie!

Wesprzyj nasz PROJEKT 897 czyli BUDOWĘ STUDNI W LUWINGU.

Bartek Sikora
pracował na misji w Luwingu, w Zambii