Mansa. Otwieram oczy, słyszę śmiechy dzieci za oknem (mój naturalny budzik) i półśpiąca idę na Mszę do Fatherów (księży) – tak wygląda moja poranna rutyna od 3 tygodni.
Dzień spędzam w przedszkolu, w oratorium oraz na indywidualnych lekcjach z matematyki. Dojdzie nam jeszcze malowanie nowych pomieszczeń dla dzieciaków, ale czekamy cierpliwie na farby.
Choć większą część dnia spędzam z grupą 5-cio latków w przedszkolu, to moje serce z utęsknieniem wyczekuje czasu oratorium. Czasu beztroski, zabaw, gier, śmiechów, modlitwy, współpracy, przytulasów… oj tak, przytulasów – ich jest najwięcej.
Mała Klara
Przychodzi do oratorium ze starszym bratem Józkiem. Gdy wtulona w moje ramiona powoli zasypiała, ja złapałam ją za stopy. 3-letnia dziewczynka nie nosi butów. Jej maleńkie stópki są twarde, jakby miała założony pancerz. Nie są wycałowane, nie są wypielęgnowane, tylko twarde i szorstkie jak głaz. Muszą być odporne na ostre kamienie, patyki i gorący piach. Muszą.
Mały chłopiec, którego imienia nie znam
Czuję, że ktoś łapie mnie za rękę. Odwracam się i widzę chłopca, który gestami próbuje mi wytłumaczyć, że jego kumpel się zranił. Dwucentymetrowy kolec wbił mu się w stopę. Od razu wokół mnie zrobił się tłum brązowych, ciekawskich oczek. Podczas opatrywania rany dzieciaki zaczęły podciągać rękawy i nogawki, by pokazać mi swoje blizny i skaleczenia, które nie były zaopiekowane. Muszą goić się same. Muszą.
Aniołki o brązowych oczach
Dzieciaki uwielbiają bawić się włosami. Gdy tylko mają taką możliwość testują na mnie nowe fryzury. Czy jest mi potrzebne lustro, żeby się przejrzeć? Oj nie! Trzymam na kolanach Małą Klarę i wpatrując się w jej oczy widzę wszystko. Hipnotyzująca otchłań, która mnie pochłania. To jest niesamowite.
Czy można stworzyć rodzinę w tydzień? Nam się udało! 4 siostry i 4 wolontariuszki – każda z nas jest inna, ale przez to znakomicie się uzupełniamy!
“Wierny bowiem przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł.” [Syr 6, 14]
Natalia Górska
pracuje na placówce misyjnej w Mansie, w Zambii
