Czym tak naprawdę różni się wolontariat misyjny od turystycznego wyjazdu do Afryki? Sama nigdy nie byłam na tym kontynencie prywatnie, ale już drugi raz jestem tu, aby służyć i są powody, dla których nie zamieniłabym tego czasu na żadną inną formę.
Cześć, jestem Klaudia. Obecnie pracuje na placówce salezjańskiej w Malawi.
Mimo, że przeszłam formację misyjną dwa razy, już miałam okazję posługiwać w Afryce, a dokładniej w Etiopii to nie oznacza to, że wiedziałam co spotkam tu, w Malawi.
Jeśli ktoś myśli, że Afryka to po prostu Afryka, i że każdy kraj oraz każda placówka funkcjonują tak samo, to nieprawda. Nie działa tak samo. Nawet na tej samej placówce można mieć zupełnie inne doświadczenia, odczucia i podejście do wolontariatu niż osoby, które były tam przed nami.
Ja też mam inne podejście niż dwa lata temu. Na pewno jest to spowodowane tym, jak bardzo Etiopia różni się od Malawi. Będąc wcześniej na misji nie czułam się, jakbym była w Afryce. Etiopia różni się od innych krajów tego kontynentu chyba pod każdym względem. Inna kultura, styl ubierania, tańce, klimat, zwierzęta, wiara. Ale też placówka, na której byłam wtedy, funkcjonowała na zupełnie innych zasadach niż ta, na której jestem teraz.



Oprócz tych różnic dochodzi jeszcze to, że te dwa lata temu też byłam inną osobą i inaczej patrzyłam na wolontariat. Dzisiaj wiem, że nigdy nie chodziło o ilość, ani o to jak dużo człowiek zrobi, albo ile będzie miał wrażeń przez te parę miesięcy. O to być może chodzi, kiedy jedziemy gdzieś prywatnie. Chcemy wykorzystać ten czas maksymalnie, pojechać w 10 miejsc, nie odpoczywać zbyt dużo, bo na to będzie czas w Polsce. Chcemy, aby każdy dzień był fajny i oryginalny, bo przecież jesteśmy daleko od domu i to trzeba wykorzystać. I tak to prawda – na misji czas też jest bardzo cenny i też warto wykorzystać go jak najlepiej, ale definicja dobrego wykorzystania czasu powinna być tu zupełnie inna.
Dużym podobieństwem, jakie zauważyłam na obu wolontariatach jest to, że nasi przełożeni najbardziej lubią, gdy dużo przebywamy na placówce. Nawet w wolnym czasie lepiej, abyśmy byli tutaj, niż na spacerze, w sklepie, czy gdziekolwiek indziej. Tego w Etiopii nie rozumiałam, bo zdarzało się, że poza placówką dalej pomagaliśmy, angażowaliśmy się w różne inicjatywy. Dziwne dla mnie było to, że komuś może się to nie podobać. Jeszcze ciekawsze było to, gdy tutaj (dwa lata później na zupełnie innej placówce) to podejście się nie zmieniło. Ale teraz chyba już rozumiem i dopiero teraz tak szczerze w sercu wiem, co tak naprawdę miały na myśli wszystkie osoby, które na formacji mówiły o sztuce obecności na misji.



Podjęcie świadomej decyzji o rezygnacji z pewnych przyjemności – po ludzku z czegoś fajnego – na rzecz życia w prostocie i skupienia się na codziennych obowiązkach.
Codziennie rano wstawać, aby chodzić za rękę z niepełnosprawnym dzieckiem, które uczy się chodzić, uczyć układu tanecznego dzieci z oratorium. Zakładać krzyż misyjny i iść na mszę. Jeśli to wszystko zrobiłabym jeden raz to prawdopodobnie efekt nie będzie tak duży.
Obecności nie buduje się w jeden dzień, obecności też nie zbudujesz, jeżeli każdy twój dzień będzie inny, pełny przygód. Relacje nie tworzą się od jednego spotkania, a jeśli na chwilę się nie zatrzymamy w tej naszej przygodzie, jaką jest wolontariat to tej relacji nie stworzymy.
Myślę, że tym właśnie różni się wolontariat. On nie skupia się na ilości rzeczy, które można wpisać w pamiętnik, ale na głębokości relacji z ludźmi, którym możemy dać siebie i od których możemy czerpać sami.
Klaudia Szwaba
pracuje na misji w Lilongwe, w Malawi















