Na początku grudnia byliśmy w Ukrainie. Odwiedziliśmy salezjanów i salezjanki, którzy mimo wojny zostali z dziećmi i młodzieżą, by ich chronić, pomagać i budować poczucie bezpieczeństwa.
Powstał film. To 22 minuty o normalności w nienormalnym czasie. O szkołach i oratoriach, o pomocy płynącej z Polski oraz o żołnierzach, którzy uczą się życia od nowa.
Dzięki determinacji salezjanów i salezjanek szkoły i centra młodzieżowe stały się schronieniem nie tylko przed bombami, ale także przed wojenną traumą. A weterani, dzięki rehabilitacji przez sport – AMP Futbol – odzyskują godność, sens i wspólnotę. Dla wielu z nich drużyna stała się nową rodziną.
Nie brakuje w filmie bólu i strat. Każda flaga na cmentarzu to jedno przerwane życie. Codzienna minuta ciszy, pogrzeby młodych ludzi i rozdzielone rodziny przypominają o cenie wolności. A jednak – mimo wszystko – życie trwa. To film o wojnie, ale przede wszystkim o sile ducha, wierze, przyjaźni i solidarności, które pozwalają przetrwać nawet najciemniejsze chwile. To świadectwo, że tam, gdzie jest solidarność – tam jest nadzieja.
